Yokluk

Yorgunluk ağır bir yorgan gibi kapladı tüm bedenini. Parmak uçları kıpırdayamamaktan karıncalanmaya başlamıştı.30 metrekarelik , tıkış tıkış eşya ile dolu bu odada, 180*200 ebatlarındaki bu yatakta, karanlıkta ve açlıkta karşılamıştı benliğini. İnsanın vücudunda ki sinirler, hormonlar, yağlar ve kaslar ne işe yarardı? Ne için vardı kollar ve bacaklar? Beyninin nöronları nelere tepki verirdi? Oksijeni çekti tıkalı olmayan sol burun deliğinden. Sağ tarafında ki eti aldırmadığına  pişman olmadı ilk kez. Bizzat kendiydi gözlerini kırpan. Öylece kalayım burada diye düşündü kalbi hala kan pompalarken. Renklerin, yemeklerin, teknolojinin, diğer beyinlerin uzağında kendi kendine yok oldu…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s